Czym jest zin i od czego zacząć
Zin to niewielka publikacja przygotowana samodzielnie. Może zawierać rysunki, krótkie teksty, kolaże, listy albo połączenie tych form. Nie potrzebujesz drukarki ani doświadczenia w projektowaniu. W wersji z jednej kartki A4 powstaje osiem małych stron, licząc przednią i tylną okładkę. Taki format pomaga zamknąć pomysł w niewielkiej całości, którą można dokończyć podczas jednego spokojnego popołudnia.
Na pierwszy zin wybierz jeden wąski temat: rośliny widziane w drodze do sklepu, przepis na ulubioną przekąskę, zbiór wymyślonych stworzeń albo krótką instrukcję dotyczącą własnego hobby. Przygotuj kartkę, ołówek, gumkę i nożyczki. Linijka przyda się do wyrównania zagięć, ale nie jest konieczna. Jeśli chcesz użyć flamastrów, sprawdź na osobnym skrawku papieru, czy tusz nie przebija na drugą stronę.
Złóż kartkę i wykonaj jedno nacięcie
Połóż kartkę A4 poziomo. Złóż ją na pół, łącząc górną krawędź z dolną, dociśnij zagięcie i rozłóż. Następnie złóż kartkę na pół od lewej do prawej i również rozłóż. Powstały środkowy pionowy ślad pomoże wyznaczyć kolejne podziały: zegnij lewą krawędź do środka, rozłóż, a potem zrób to samo z prawą krawędzią. Po rozłożeniu zobaczysz siatkę dwóch rzędów po cztery prostokąty.
Teraz natnij kartkę wzdłuż poziomego zagięcia, ale tylko na odcinku obejmującym dwa środkowe prostokąty. Cięcie zaczyna się na pierwszej pionowej linii zagięcia i kończy na trzeciej; nie powinno dochodzić do zewnętrznych krawędzi kartki. Najłatwiej ponownie złożyć kartkę na pół od lewej do prawej i naciąć środkową część poziomego zagięcia nożyczkami. Po rozłożeniu sprawdź, czy na środku jest jedna szczelina, a brzegi pozostały całe.
Złóż kartkę wzdłuż poziomej linii, łącząc górną i dolną krawędź. Trzymaj powstały pasek za jego krótkie końce i powoli zbliżaj je do siebie. Środkowe nacięcie otworzy się, tworząc kształt przypominający romb. Dociśnij boki rombu, ułóż powstałe części jedna za drugą i wygładź książeczkę. Jeśli układa się opornie, rozluźnij chwyt i sprawdź, czy wszystkie zagięcia biegną po wcześniej wyznaczonych liniach.
Ponumeruj strony przed rysowaniem
Zanim zaczniesz tworzyć treść, przejrzyj pustą książeczkę tak, jak zwykłą książkę. Ołówkiem wpisz małe numery od 1 do 8 na kolejnych stronach. Strona 1 będzie przednią okładką, a strona 8 tylną. Następnie rozłóż kartkę i przyjrzyj się numerom. Niektóre pola mogą być ustawione odwrotnie względem innych — to normalne. Numery pokażą Ci, w którą stronę powinien być zwrócony tekst lub rysunek w każdym polu.
Możesz pracować na rozłożonej kartce, korzystając z numerów jako mapy, albo ponownie złożyć zin i wypełniać strony po kolei. Druga metoda jest wygodna przy ołówku i cienkopisie, pierwsza przy kolażu lub kopiowaniu gotowego projektu. Zostaw niewielki margines przy krawędziach i zagięciach: drobne przesunięcia podczas składania są mniej widoczne, gdy tekst nie dochodzi do samego brzegu.
Wypełnij osiem stron prostą historią
Nie trzeba zapełniać każdego centymetra papieru. Zacznij od okładki z tytułem i jednym charakterystycznym elementem, na przykład symbolem lub rysunkiem. Na drugiej stronie przedstaw temat jednym zdaniem. Kolejne strony przeznacz na trzy lub cztery krótkie części, a ostatnie na podsumowanie, pytanie do czytelnika lub małą ilustrację. Tylna okładka może pozostać oszczędna.
Jeśli brakuje Ci pomysłu na układ, zrób zin pod tytułem „Sześć rzeczy z mojego biurka”. Każdej rzeczy poświęć jedno zdanie i mały szkic. Nie musisz wybierać przedmiotów niezwykłych: spinacz, kubek czy skrawek papieru wystarczą, jeśli pokażesz je z własnej perspektywy. Innym ćwiczeniem jest miniinstrukcja, w której każda strona przedstawia jeden etap prostej czynności. Krótkie podpisy ułatwią czytanie po złożeniu.
Sprawdź gotową książeczkę i zachowaj szablon
Po wypełnieniu stron złóż zin jeszcze raz i przeczytaj go od początku do końca. Sprawdź kolejność, orientację napisów oraz to, czy nic ważnego nie znika w zagięciu. Dopiero wtedy popraw ołówkowe szkice lub dodaj kolor. Jeśli planujesz zrobić kilka egzemplarzy, zachowaj rozłożoną kartkę jako wzór do skopiowania, a kopię najpierw złóż na próbę. Dzięki temu łatwo wychwycisz ewentualny błąd przed przygotowaniem kolejnych książeczek.
Gotowy zin nie musi wyglądać jak wydrukowana publikacja. Nierówna kreska i odręczne litery mogą być częścią jego charakteru. Najważniejsze, by dało się go wygodnie otworzyć i zrozumieć zamysł. Gdy skończysz, zapisz na osobnej kartce jeden pomysł na następny numer. Mały format pozwala wrócić do zabawy bez planowania dużego projektu.
